leyla ki zor zamanlarýn rivayeti...

                                BELKÝ ÜSTÜMÜZDEN BÝR KUÞ GEÇER....





anlýk titremeler hucum eder bazen bedenine...anlam veremeyiþlerin sancýsý yakar da yakar...nasýl dua etsen,nereye gitsen,kime anlatsan derdini...bir Allah'ýn kulu da yoktur anlasýn seni,dinlesin hiç kesmeden sormadan...yoktur bir damla yaðmur gökyüzünde...her yer karanlýk...her sokak çýkmaz...

inþirahlar üfledim rüzgara dostum...deðdi mi avuçlarýna...bir katre de olsa serinledi mi göðün...

bu dünya bir oyun alaný dostum..

ve üç çeþit elma var...

ya oyuncu olur dünyaya ayak uydurursun...

ya insan olursun dünya sana ayak uydurur...

ya da hiç bir þey olursun...hiç bir þey...

insan olmaya talibiz ya,elimizdeki yangýn ondan sebep yanar durur...sönmesin hiç...

belki üstümüzden bir kuþ da geçer...

füfü'ye...

ve yine de ki: "deðiþmeyen gerçek geldi, sahte ve tutarsýz olan yýkýlýp gitti; zaten sahte ve tutarsýz olan er geç yýkýlýp gitmek zorundadýr!"

isra,81...

"leyla
saçlarý gece
gözleri gece
ismi gece
aþký gece
leyla
yürüyüþüm
y/oluna...
ben kim
leyla...
..."

sahte olandan SANA sýðýnmaktan baþka çarem yok rabbim...

bi af

bi af

bi af

...

þiirlerin okunasý olmayýp,þarkýlarýn kendini dinlettiremediði demlerde gözlerim uzaklara dalýyor...nereye gittiðini bilmeden dolanýrsýn sokaklarda...ayaklarýn sýzlamaya baþlar,ellerin morarýncaya kadar üþür de öyle farkýna varýrsýn zamanýn,mekanýn...öyle bir þey iþte...keþke istediðimiz her an dýþýna çýkabilsek zamanýn...sýkýldýðýmýz her ortamdan uzaklaþabilsek yýldýzlarca...

laf yetiþtirmek için birbirine konuþuyor artýk herkes..muhabbet için dostun gözlerine baka baka konuþmuyor dost...insan olmak öncelikler listesinde yok..öncelikler listesi diye bir þeyi yok kimsenin...ye,iç,yat eþittir hayatta kalmak...

çocuklar...onlarýn yaþamaklarýna da uzanmýþ þeytanlarýn elleri...gözlerinden heyecan damlamýyor,hayallerinin ucu yanýk...desem,"bakýn benim avuçlarýmda bi tutam yaþamak var bal renkli,hepimize yeter" almaya hevesleri yok...

benim hala umudum var diye çýkýp avaz avaz baðýrasým geliyor...karýþýp aralarýna omuzlarýndan sarsa sarsa baðýrayým diyorum,,,yapamadan kalakalýyorum olduðum yerde...korkuyorum...ya anlamazlarsa...ya bakmazlarsa gözüme...

"uzun yola çýk"
diyor filozof...
çýnlýyor kulaklarýmda bu ses ne zaman tereddütte kalsam,olduðum yerde kalsam...
kalmadan,
daim yürümeyi,
koþmayý,
...
"tutabilirsen ellerinden gökyüzünün
özgürsün gülbahar,özgürsün..."

bugün çarþýdan eve gelirken kafamý kaldýrýp etrafa bir bakayým dedim binadan baþka birþey göremedim...annem her balkona çýktýðýmýzda iç geçirip "eee,kýyametin alameti binayla zina" deyip ahh çekiyor çocukluðumdan beri...annemden baþka bilen yok mu ki bu gerçeði...
inþaatçý amcalarýn yanýna gidip söylemeyi düþündüm,çekindim...ekmek paralarý onlarýn da...napsýnlar baþka...
boðuluyorum ama...
nefes almam gerek birazcýk...
gökyüzünü görebilmem gerek þöyle bir kafamý uzattýðýmda...

anladýnýz mý...

ben aslýnda öyle bir þarký yazmak isterdim ki

içinde

...